شارژ واحد خالی: آیا مالک واحد خالی باید شارژ بدهد؟

پاسخ کوتاه

بله. ماده ۱۰ قانون تملک مالک را در «مخارج مربوط به محافظت ملک و جلوگیری از انهدام و اداره و استفاده از اموال و قسمتهای مشترک» به نسبت سهم خود شریک می‌داند، و می‌گوید این تکلیف هست «هر چند آن مالک از استفاده آنچه که مخارج برای آن است صرف نظر نماید».

منطقش ساده است: آسانسور، نگهبان، بیمه و نظافت مشاعات برای کل ساختمان هزینه دارد، چه واحدی پر باشد چه خالی. ارزش واحد خالی هم با همین هزینه‌ها حفظ می‌شود.

جای بحث کجاست؟

هزینه‌های مصرفی، مثل آب مشترک یا آب گرم مرکزی، در عمل به استفاده بستگی دارد. اما ماده ۲۳ آیین‌نامه آب و سوخت را هم به نسبت مساحت تقسیم می‌کند و برای واحد خالی تخفیفی پیش‌بینی نکرده است. تنها راه قانونی، توافق مالکان یا مصوبه مجمع است (ماده ۴ قانون اجازه توافق خلاف تقسیم به مساحت را می‌دهد، و ماده ۲۶ آیین‌نامه توافق برای تقسیم خاص بعضی هزینه‌ها را می‌پذیرد).

رویه رایج، نیازمند تأیید حقوقدان: مدیر بدون مصوبه مجمع حق تخفیف شفاهی ندارد، چون سهم تخفیف داده‌شده روی بقیه واحدها می‌افتد و آن‌ها می‌توانند اعتراض کنند.

مثال عددی

ساختمان ۱۲ واحدی، شارژ ماهانه واحد ۳۲۰ متری ۲۷٫۴۵ میلیون تومان (محاسبه شارژ). از این مبلغ، سهم آب و آب گرم مشترک ۳ میلیون تومان است.

مجمع تصویب کرده واحد خالی بیش از یک ماه، فقط از بخش مصرفی ۵۰٪ تخفیف بگیرد:

• تخفیف: ۳ × ۵۰٪ = ۱٫۵ میلیون
• شارژ ماهانه واحد خالی: ۲۷٫۴۵ − ۱٫۵ = ۲۵٫۹۵ میلیون تومان
• این ۱٫۵ میلیون باید بین ۱۱ واحد دیگر سرشکن شود، یا از اندوخته بیاید؛ مجمع باید این را هم تصویب کند.

اگر مصوبه تخفیف دارید

• تاریخ شروع و پایان خالی بودن را کتبی بگیرید (اعلام مالک، تأیید مدیر).
• فقط هزینه‌های مصرفی را شامل کنید، نه حقوق کارکنان، بیمه یا آسانسور.
• سقف مدت بگذارید.
• در گزارش مالی جدا نشان دهید.

اشتباه‌های رایج

• «این ماه خالی بود، شارژ نمی‌دهم» بدون مصوبه
• تخفیف به یک واحد و ندادن به واحد دیگر در شرایط یکسان
• حذف کامل شارژ واحد خالی؛ با ماده ۱۰ قانون سازگار نیست

در هم‌بن: تخفیف واحد خالی، اگر مجمع تصویب کرده باشد، به‌صورت بند جداگانه در شارژ همان دوره ثبت می‌شود تا در صورتحساب و گزارش‌ها دیده شود و هیچ تخفیف پنهانی وجود نداشته باشد.